Dyslektyk przed komputerem
Terapia dysleksji, to proces długotrwały, przypominający mozolne posuwanie się do przodu na zasadzie trzy kroki do przodu, dwa do tyłu. Dziecko szybko się zniechęca, nie widzi celowości swojej pracy, bo sukcesy nie przychodzą łatwo. Działać trzeba wielopłaszczyznowo. Dyslektyk musi wiedzieć, że ma oparcie zarówno w nauczycielu, jak i w rodzicach lub w terapeucie. Ale oprócz pracy z terapeutą czy opiekunami, dyslektyk musi pracować sam. Ciężko wzbudzić w młodym człowieku zamiłowanie do samokształcenia, można jednak wykorzystać zainteresowanie grami komputerowymi i zachęcić dziecko do pracy z odpowiednim programem. Uczenie polisensoryczne, dzięki zaangażowaniu różnych zmysłów, uznawane jest za jedną z najskuteczniejszych metod nauki. Dzięki wizualizacji, dźwiękom i kontakcie z klawiaturą, komputer oddziałuje na różne zmysły dziecka – w tym przypadku: słuch, dotyk i wzrok. Dzięki temu jest szansa, że spora część informacji, które zamierzamy upchnąć w młodej głowie, trafi do niej i zagości tam na dłużej.
Komputer można śmiało nazwać domowym terapeutą. Praca z dzieckiem dyslektycznym, to zajęcia codzienne, ale nie zawsze jest możliwość skorzystania z pomocy specjalisty, dlatego warto zaproponować dziecku ciekawy program multimedialny. Pomoże on w opanowaniu podstaw ortografii czy pokonaniu kłopotów w czytaniu, co dyslektykom sprawia największą trudność. Dzięki temu, że komputer i program są dla dziecka dostępne, może ono samo decydować o tym, kiedy rozpocznie swoją pracę – zabawę z programem. Samodzielnie wybiera poziom i zakres wiedzy, który akurat mu odpowiada oraz ćwiczenia, które chce wykonywać. To już nie tylko terapia dysfunkcji, to także pierwszy krok w dorosłość: dziecko zaczyna być odpowiedzialne za swoje samokształcenie. Dlatego możemy śmiało powiedzieć, że komputer ma nie tylko znaczenie terapeutyczne, ale też wychowawcze. Ćwiczenia zawarte w programach są stworzone specjalnie z myślą o dzieciach mających kłopoty z czytaniem i pisaniem. Dzięki bazie błędów, która powstaje w oparciu o powtarzające się trudności, problemowe wyrazy występują w ćwiczeniach częściej niż pozostałe, co zwiększa szansę na opanowanie właściwej ich pisowni. System pomocy oraz pochwały wypowiadane sympatycznym głosem lektora sprawiają, że dziecko chętnie współpracuje z programem i poddaje się jego działaniu, bo jak tu nie cieszyć się z dobrze wykonanego zadania! Programy do terapii dysleksji i trudności w czytaniu opracowane zostają przez specjalistów ze szczególnym uwzględnieniem dyslektyka, jako głównego odbiorcy, ale powinni po nie sięgać również wszyscy ci, którzy chcą doskonalić swoje umiejętności. Z pomocą tych programów, dzieci z trudnościami w nauce będą mogły dorównać swoim rówieśnikom i śmielej wkroczyć w świat nauki, staną się pewniejsze siebie.
Katarzyna Lewańska-Tukaj
Pedagog, specjalista w zakresie trudności w nauce